“Ik begon mijn loopbaan in 2007 als consulent. Later ging ik aan de slag bij JO-lijn. Zes jaar geleden werd ik zwaar ziek. Een infectie beschadigde mijn spraak- en slikvermogen, daarna volgden talloze operaties en neurologische complicaties. Vandaag ben ik uitbehandeld verklaard, maar dankzij comfortoperaties kan ik mijn leven draaglijk houden.”
“Die periode thuis, zes jaar lang, was zwaar. Elke drie maanden hoopte ik dat ik kon terugkeren, maar dat ging niet. Een van de opties was om met medisch pensioen te gaan, maar dat voelde alsof ik een hoofdstuk moest afsluiten dat ik niet wílde afsluiten. Toen ik de kans kreeg om via een diversiteitsplaats terug te keren en te solliciteren bij het team Managementondersteuning, twijfelde ik geen seconde. Het voelde als een nieuwe start.”
“Vandaag werk ik 60 procent, meestal van thuis uit. Eén keer om de drie weken ga ik naar de Hallepoortlaan, maar dat lukt slechts kort want ik kan niet lang ergens blijven. Mijn mantelzorgers - mijn partner en ouders - helpen me met vervoer. Dat is soms puzzelen, en niet alles is administratief goed geregeld. Er is nog werk om de procedures echt op maat te krijgen, ook al is er veel bereidheid om mee te denken. Ik voel me gesteund, zeker door mijn team, mijn ‘meter’ Elke en mijn leidinggevende Joke. Maar ook door terugkeercoach Heidi van HR en Gabriela van de dienst Diversiteitsbeleid van de Vlaamse overheid, die al jaren mijn traject opvolgt.”
Ik blijf 100 procent ziek, maar ik werk er 60 procent bovenop. Dat is een hele evenwichtsoefening. Toch zou ik het niet anders willen. Werken is voor mij een belangrijke stap in het proces van te leren leven met mijn handicap, hoe beperkt ook.”
“Mijn taken zijn heel gevarieerd: ik volg het ondernemingsplan heel gestructureerd op en ondersteun bij projecten, rapportages. Omdat ik niet altijd kan voorspellen wanneer ik uitval, werk ik nooit alleen aan een opdracht. Dat geeft rust, en tegelijk voel ik dat ik een verschil maak.”
“In mijn vrije tijd beschilderde ik happy stones, keitjes met een boodschap, die ik uitdeelde. Omdat al mijn energie nu gaat naar de combinatie werken en het ziekenhuis, ben ik daarmee gestopt. Maar de happy stones reizen de wereld verder rond en soms krijg ik bericht van wie er een vindt. Ze vormen kleine lichtpuntjes voor anderen. Dat is wat ik met mijn werk ook hoop te doen: tonen dat er, ondanks alles, altijd iets mogelijk is.”
