"Ik ben vrijwilliger bij Dringende Sociale Interventie (DSI), een specifieke dienst bij het Rode Kruis die in de eerste acute fase na een ramp instaat voor psychosociale opvang van getroffenen en hun families. Heel vaak worden we niet ingezet, omdat er gelukkig niet veel rampen gebeuren. Maar wanneer het medisch of psychosociaal interventieplan wordt afgekondigd, worden wij ook opgeroepen."
"We doen ook groepsopvangen en individuele begeleidingen, bijvoorbeeld voor Rode Kruismedewerkers die zelf iets ingrijpends hebben meegemaakt, zoals een reanimatie die slecht afliep of situaties met agressie. Soms ondersteunen we ook Belgen in het buitenland, bijvoorbeeld na een busongeval of bij gevoelige repatriëringen, zoals recent uit Gaza of Afghanistan."
Van Pukkelpop tot Sierre
"Doorheen de jaren heb ik al heel wat interventies meegemaakt: de Pukkelpopramp, de tsunami in Azië, de treinramp in Buizingen die ik mee coördineerde, de aanslagen in Brussel, de busramp in Sierre, de waterbom in Luik …"
"Bij een ramp kom je altijd in grote, ingrijpende situaties terecht. Onze inzet gaat verder dan de eerste uren na een ramp en loopt ook verder nadat het medische luik grotendeels achter de rug is. Het gebeurt dat we dagen of weken nadien ter plaatse nog bezig zijn."
"Onze taken zijn heel uiteenlopend. We helpen bijvoorbeeld mensen die wachten op nieuws over een geliefde, we ondersteunen families in noodmortuaria, en we zorgen ervoor dat slachtofferlijsten correct worden opgesteld. Dat laatste is cruciaal: mensen moeten weten waar hun naasten zijn, of we moeten gericht kunnen zoeken naar vermisten."
Engagement vraagt flexibiliteit
"Ons team bestaat uit mensen met een professionele achtergrond in het sociale werkveld. Dat is nodig, want sommige interventies blijven aan je kleven. Zeker wanneer er kinderen bij betrokken zijn, komt het soms heel dichtbij. Toen ik zelf kinderen kreeg, merkte ik dat die situaties nog harder binnenkwamen. Gelukkig worden wij als vrijwilligers ook goed ondersteund. In Vlaanderen zijn we met ongeveer 250 actieve vrijwilligers binnen onze dienst. Niet veel, maar iedereen speelt zijn rol. Tussendoor volgen we voortdurend bijscholingen en trainingen, ook op provinciaal niveau."
"Het engagement combineren met mijn job bij Opgroeien vraagt flexibiliteit. De telefoon rinkelt altijd op momenten dat je het niet verwacht. Het is dan ook heel waardevol dat er binnen de Vlaamse overheid een statuut bestaat dat toelaat om snel te vertrekken wanneer nodig. Uiteraard gaat mijn werk altijd voor, maar het geeft rust te weten dat er ruimte is om dit engagement op te nemen. Onze federale collega’s hebben die mogelijkheid bijvoorbeeld niet. Zelf heb ik nog niet vaak gebruik moeten maken van het stelsel, omdat een deel van de rampen ’s nachts of in het weekend gebeuren."
Stukje menselijkheid brengen
"Wat mij persoonlijk de meeste voldoening geeft, is dat je mensen kunt helpen op het moment dat ze het zelf even niet meer weten. Je helpt hen om opnieuw vat te krijgen op wat er gebeurt, je ontzorgt hen, je blijft bij hen terwijl ze wachten op nieuws. Vaak zijn het kleine dingen die we doen, maar ze betekenen enorm veel. Je biedt op zo’n moment een stukje menselijkheid en de dankbaarheid die je daarvoor krijgt is bijzonder."
Waardevol engagement
Ook dankzij de collega's van Geert bij Opgroeien loopt de combinatie met zijn job als coördinator klantenbeheer kinderopvang vlot. Ilse: "Geert wordt niet zo vaak tijdens de werkuren opgeroepen, maar we hebben daarover goede afspraken gemaakt en er is wederzijdse flexibiliteit. Geert stemt altijd goed af en de collega’s springen spontaan in als dat nodig is. Op die manier draagt iedereen zijn steentje bij en blijft de werking vlot verlopen. Die onderlinge bereidheid om mee te denken en bij te springen, zorgt voor een heel fijne en werkbare samenwerking. We waarderen het engagement van Geert als vrijwilliger en zijn blij dat we dat zo ook een stuk mee kunnen ondersteunen."
Ook na aanslagen in Brussel
Geert was ook als hulpverlener na de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016. “Anderhalf uur na de explosie van de eerste bom waren we al op de luchthaven van Zaventem om 4000 mensen bij te staan die in een hangar waren samengebracht. In die grote hal - die niet voorzien was om zoveel mensen op te vangen - hebben we geprobeerd om structuur in de chaos te brengen."
"We zijn opgeleid en getraind, en doen ook geregeld rampoefeningen met het Rode Kruis. Op zo’n moment val je terug op wat je hebt geleerd tijdens die trainingen.”
Menselijkheid brengen
De dagen daarna begeleidde Geert nabestaanden in het noodmortuarium in het Militair Hospitaal in Neder-Over-Heembeek. “Je bent er dan voor mensen in die dagen van wachten, verdriet, een beetje hoop, … Tot er duidelijkheid komt over het lot van hun familielid. Ook dan blijven we hen bijstaan en ondersteunen. Het is op zo’n moment heel belangrijk om daar te kunnen zijn, samen met andere hulpverleners.”
“Ook voor een hulpverlener is er na zo’n ramp altijd een voor en een na. Je draagt dat een stuk mee en bent je daarna nog meer bewust van de impact die je op zo’n moment kan hebben, met heel kleine dingen die soms banaal zijn. Daar probeer ik nog meer aandacht voor te hebben. Je krijgt er ervaring door die je ook op andere, veel minder extreme momenten kan gebruiken.”
“Mijn engagement is na de aanslagen in Brussel versterkt. Het gevoel dat je wat menselijkheid hebt kunnen brengen in een die heel moeilijke en onmenselijke situatie, betekent heel veel.”
