Arne, IT-collega en topsporter: “Opgroeien zet zich in voor jongeren. Dat spreekt me aan”

We spreken Arne kort na zijn terugkeer uit Thessaloniki, waar hij met de Belgian Bulls Europees kampioen werd in de B-divisie. Na een spannende finale tegen Denemarken pakte het team goud. De winst leverde niet alleen de Europese titel op, maar ook promotie naar de A-divisie. Die promotie brengt de Belgian Bulls opnieuw bij de Europese toplanden in het goalbal, en biedt uitzicht op een mogelijke kwalificatie voor de Paralympische Spelen van 2028 in Los Angeles.

Goalbal is een balsport voor mensen met een visuele beperking, waarbij techniek, kracht en concentratie centraal staan. Met een onderhandse worp proberen spelers de rinkelbal, een 1,25 kg zware bal met een belletje erin, in het doel van de tegenstander te werpen. Elk team telt drie spelers, die allemaal geblinddoekt zijn. “Zo is iedereen gelijk op het veld. Je moet de rinkelbal volledig op gehoor lokaliseren en met je lichaam uit het doel proberen te weren”, legt Arne uit. “De bal gaat heel de tijd over en weer aan een snelheid van 60 tot 80 kilometer per uur. Zo krijg je een spannend spel om naar te kijken.”

“Ik heb zelf een visuele beperking sinds mijn geboorte, waardoor een deel van mijn zicht weg is. Dan is het niet evident om een sport te vinden die geschikt is én die je graag doet. Ik was echt naar een teamsport op zoek. Als kind voetbalde ik wel met vrienden, maar competitief was dat moeilijk omdat ik een te groot nadeel had. Zo zocht ik verder en kwam ik bijna vanzelf bij goalbal terecht. Het is een heel inclusieve sport. Je mag in de Belgische competitie ook meespelen als je geen handicap hebt, want iedereen wordt geblinddoekt.” 

“Het voelt als een beloning, echt een kroon op het werk. Het is een bevestiging van wat we als ploeg kunnen bereiken. We doen het natuurlijk in de eerste plaats voor ons plezier, maar alles gebeurt na de uren. Dat vraagt opofferingen, ook voor je gezin. Naar het einde van de voorbereiding werd het heel druk. We trainden twee keer per week en ik ging daarnaast ook nog fitnessen en naar de kinesist. Dat vroeg veel. Daarom voelt het extra fijn dat die inspanningen beloond zijn.”

“Toen ik met goalbal begon, had ik nooit durven dromen dat ik ooit voor de nationale ploeg zou spelen of een Europees kampioenschap zou winnen. Misschien zat het ergens diep vanbinnen wel in mijn achterhoofd, maar ik ging er nooit van uit dat het echt zou gebeuren. Dat ik dit heb mogen meemaken, vind ik op zich al geweldig. Als ik dan toch mag dromen, zou het heel mooi zijn om nog eens een ticket voor de Paralympische Spelen te behalen. In 2021 mocht ik al eens mee naar de Paralympische Spelen in Tokio. Dat was een unieke ervaring die me voor de rest van mijn leven zal bijblijven. Ondertussen heeft ons team veel nieuwe spelers. Het zou heel leuk zijn om die ervaring ook met hen te kunnen delen.” 

“Ik was op zoek naar iets nieuws, en de job van helpdeskmedewerker bij Opgroeien sloot goed aan bij mijn eerdere ervaring en bij wat ik graag doe. Terwijl veel mensen zich misschien frustreren wanneer ze op een IT-probleem stoten, vind ik het net interessant om dat probleem uit te zoeken en op te lossen. En als het dan opgelost is, wil ik al meteen door naar het volgende. Daar haal ik veel voldoening uit.”

“Mijn keuze was in de eerste plaats dus ingegeven door de functie. Ik wist natuurlijk wel ongeveer waar Opgroeien voor staat, maar het werd me pas echt duidelijk toen ik hier begon. Ik zou ook niet zomaar voor elk bedrijf kunnen werken. Ik probeer bijvoorbeeld milieubewust te leven. Pakweg een oliebedrijf zou niet aan de orde zijn. Een werkgever moet passen bij mijn waarden en overtuigingen. Opgroeien zet zich in voor het welzijn van jongeren, en dat spreekt me sterk aan.”

“Als helpdeskmedewerker zit je een aantal dagen per week puur aan de telefoon om collega’s te helpen met hun IT-problemen. Op andere dagen is er tijd om bij te leren of je te verdiepen in complexere cases die meer tijd vragen. Sinds ik zo’n zes jaar geleden bij Opgroeien begon, is mijn job ook wel wat geëvolueerd. Vandaag behandel ik vooral de iets technischere problemen en help ik ook mee met het beheer van het computerpark. Dat gaat dan over installatie en beheer van de toestellen, en welke software is toegestaan en welke niet. De combinatie van die twee taken zorgt voor veel afwisseling.”

“Wat mij vooral opvalt, is hoe menselijk er hier met elkaar wordt omgegaan. Er wordt goed voor de medewerkers gezorgd. Ook met mijn handicap heb ik het gevoel dat er rekening wordt gehouden met wat ik nodig heb. Dat gaat in mijn geval dan puur over werkmiddelen, zoals een groter scherm. Ik heb nu ook een speciale leesbril nodig en kan daarvoor meteen een afspraak maken bij de bedrijfsarts. Dat loopt heel vlot. Er is geen taboe en het is geen probleem als medewerkers aanpassingen vragen. Er wordt hier misschien nog net iets meer dan in andere organisaties gekeken naar wie je bent en wat je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen.”