Tessa: “Ouders uit het opvangcentrum kunnen met hun vragen bij ons terecht, hoe klein of groot ook. Vaak is gewoon luisteren en er zijn het beste dat we voor hen kunnen doen. Dat klinkt eenvoudig, maar voor veel gezinnen betekent het heel veel. Ze voelen dat we tijd maken voor hen, zonder dat het gevolgen heeft voor hun dossier.”
Anke: “Het centrum verwittigt ons als er een zwangere of een gezin hier aankomt. Gezinnen verblijven soms maanden of zelfs jaren in het centrum. Dat maakt indruk. We proberen hun een stukje het normale te bieden, bij ons kunnen ze even gewoon ouder, zijn, los van hun situatie. Dat is belangrijk.”
Herinneren jullie je nog het eerste bezoek aan het opvangcentrum?
Tessa: “Ik was gechoqueerd door de accommodatie. Kamertjes die vroeger bureaus van de belastingdienst waren, waar amper een bed en een tafel in past. Soms is het zo klein dat een tweede stoel op de gang moet staan. Alle gezinnen, alleenstaanden en jongeren delen de sanitaire ruimtes. Ze mogen ook niets persoonlijks toevoegen aan hun leefruimte. Een mama zei me onlangs: ‘Ik voel mij hier niet thuis. Het voelt als wachten in een gevangenis.’”
Anke: “Wat ook bijblijft, is de onzekerheid: verhuizen van centrum naar centrum, en de leefomstandigheden die ervoor zorgen dat gezinnen soms beslissen om het opvangcentrum te verlaten. Met de beperkte middelen die ze dan hebben, zonder papieren of recht op iets, belanden ze in minstens even zware omstandigheden met zwartwerk, uitbuiting … en dat zonder enige omkadering. Het is heel confronterend om zo’n gezin later terug te zien op consultatie of huisbezoek.”
Wat kan Kind en Gezin betekenen voor die gezinnen?
Anke: “We zijn vaak de enige bezoekers die echt in hun kamer komen. Dat voelt soms ongemakkelijk, maar geeft ons de kans echt nabij te zijn. Door het uitzichtloze vragen we ons soms af welke meerwaarde we hebben. Maar we moeten sterker in onszelf en in ons aanbod geloven, want het betekent wel veel voor ouders. Bewoners stellen ons vragen die ze niet aan hun begeleider durven te stellen. Daaraan voelen we dat de drempel naar Kind en Gezin klein is. We brengen gezinnen ook in contact met initiatieven zoals het Huis van het Kind, waar ze andere ouders leren kennen en voor oudere kinderen ondersteuning vinden.”
Tessa: “Onze signaalfunctie mogen we ook niet onderschatten. De buurt of het beleid is vaak niet klaar voor een opvangcentrum. We kunnen een stem voor de ouders en gezinnen zijn.”
Hoe werken jullie samen als team?
Tessa: “We gaan altijd met een drietal collega’s naar het centrum. Zo kunnen we elkaar helpen als dat nodig is. Achteraf nemen we ook de tijd om te delen wat we gezien en gevoeld hebben. Die steun is onmisbaar. Hoe we omgaan met alle vreemde talen? We leren creatief te zijn: met pictogrammen, videotolken, soms zelfs door eigenhandig tekeningen te maken. We vinden altijd wel een manier om elkaar te begrijpen. Het brengt soms een glimlach op het gezicht van de ouders als we met handen en voeten aan het uitleggen zijn.”
Anke: “We willen gezinnen geen valse hoop geven, maar samen zoeken naar wat wél kan. Ouders waarderen die openheid. Sommige verhalen laten je niet los. Door ze te delen in het team, krijgt dat een plek.”
Wat motiveert jullie?
Tessa: “De hoop dat je, ondanks alle beperkingen, toch iets betekent. Dat je menselijkheid hebt gebracht. We brengen gezinnen samen, tonen hun de weg om hun netwerk uit te breiden. We ondersteunen hen om in hun situatie verder te kunnen, in de best mogelijke omstandigheden.”
Anke: “Als gezinnen goed nieuws krijgen over hun procedure sturen ze soms nadien een bericht om te laten weten dat het goed met hen gaat. Dat doet heel veel deugd.”
