Definitie dak- en thuisloosheid
De gangbare manier om dak- en thuisloosheid te definiëren is door gebruik te maken van de ETHOS Light-categorieën. Deze vormen onder andere de basis voor de doelstellingen van de Europese verklaring van Lissabon om dakloosheid tegen 2030 te beëindigen, en voor de dak- en thuislozentellingen in België.
Binnen dit kader worden verschillende woonsituaties als dak- of thuisloos beschouwd:
- Mensen die leven in de openbare ruimte (straatslapers);
- Mensen die gebruikmaken van noodopvangvoorzieningen (noodopvang);
- Mensen in die langer dan nodig in institutionele instellingen verblijven door een gebrek aan adequate woonoplossing;
- Mensen die in non-conventionele woningen verblijven door een gebrek aan adequate woonoplossingen (tijdelijke structuren, caravans)
- Mensen die tijdelijk ondergebracht zijn bij vrienden of familie door een gebrek aan adequate woonoplossingen (sofaslapers);
- Mensen die in ontoereikende huisvestingssituaties verkeren zoals overbevolkte woningen of woningen zonder essentiële voorzieningen.
De benadering hanteert een definitie waarbij dakloosheid wordt gezien als een gebrek aan volwaardige huisvesting. Hierdoor wordt niet alleen feitelijke dakloosheid, maar ook een potentieel zeer grote groep mensen die geen veilig eigen (t)huis hebben meegenomen.
ETHOS staat voor ‘European Typology of Homelessness and Housing Exclusion’ en is in 2005 ontwikkeld door FEANTSA. De EU ontwikkelde een afgeslankte versie ETHOS Light die als instrument dient om het aantal dak- en thuisloze mensen in kaart te brengen.