“Wat er ook gebeurt, er staan zoveel mensen rond je”

Seba, nu 26. Foto van toen hij kind was is 1995 en nu.

Sina, Kyra, Seba, Catalina en Ziggy groeiden op in een leefgroep of pleeggezin. Op 20 november, de Internationale Dag voor de Rechten van het Kind, geven we hen graag een stem. Omdat we in hen geloven. En omdat we met hun verhaal ook andere kinderen en jongeren willen tonen: jij telt mee. Want elk kind heeft het recht om kansrijk op te groeien.

Sina (18): “Elk kind, elke jongere is uniek op zijn manier”

Sina, 18 jaar.

Sina verhuisde vier jaar geleden naar de jeugdhulpvoorziening. “Sommige dagen voel ik me goed, andere dagen wat minder, net zoals iedereen. Het is hier veilig en vooral dat vind ik belangrijk. Twee jaar geleden heb ik een hele sterke band gekregen met een meisje dat hier ook woont. Zij is mijn beste vriendin geworden. Toch heb ik het ook soms best moeilijk. Vooral als ik moet vertellen over alles wat ik heb meegemaakt. Gelukkig kan ik al zes jaar terecht bij mijn psychiater. Zij is echt een lichtpunt en heeft er alles voor gedaan om me te brengen waar ik nu sta. Zij heeft het verschil voor mij gemaakt en daar wil ik haar superhard voor bedanken.”

Sina verhuisde vier jaar geleden naar de jeugdhulpvoorziening. “Sommige dagen voel ik me goed, andere dagen wat minder, net zoals iedereen. Het is hier veilig en vooral dat vind ik belangrijk. Twee jaar geleden heb ik een hele sterke band gekregen met een meisje dat hier ook woont. Zij is mijn beste vriendin geworden. Toch heb ik het ook soms best moeilijk. Vooral als ik moet vertellen over alles wat ik heb meegemaakt. Gelukkig kan ik al zes jaar terecht bij mijn psychiater. Zij is echt een lichtpunt en heeft er alles voor gedaan om me te brengen waar ik nu sta. Zij heeft het verschil voor mij gemaakt en daar wil ik haar superhard voor bedanken.”

Kyra (21): “Praat als het moeilijk loopt, maar ook als het goed gaat”

Kyra groeide op in een voorziening en bij haar oma en opa. “Ik ben enorm dankbaar dat ik uiteindelijk ben opgevoed door twee geweldige mensen: opa en bonnie. Ik ben blij met wie ik ben en dat heb ik vooral aan hen te danken. Toch heb ik het niet altijd gemakkelijk gehad. Toen ik in de leefgroep woonde vond ik moeilijk mijn draai. Samenleven met veel jongeren was voor mij een grote uitdaging.”

“Ik hoop dat ik een voorbeeld kan zijn voor jongeren die het moeilijk hebben of zich niet goed in hun vel voelen. Ik wil laten zien dat het wél allemaal kan lukken. Misschien hebben jongeren soms een uitzichtloos gevoel. Maar ook dan moet je durven gaan voor wat je wilt en hulp vragen als je het nodig hebt. Praat als het moeilijk loopt, maar ook als het goed gaat."

Kyra, 21 jaar.

Catalina (18): “Krop niets op, want daar bereik je niets mee”

Catalina

Vijf jaar geleden ging Catalina in een leefgroep wonen. “Twee jaar geleden mocht ik intrekken in mijn eigen studio, naast de leefgroep. Ik was toen 16 en mocht ging dus ‘alleen’ wonen. Al zijn er natuurlijk wel nog begeleiders waar ik op kan terugvallen. Maar winkelen, eten maken, alles wat nodig is om op eigen benen te staan: dat doe ik zelf. Ik zit nu in mijn 6de jaar verkoop en hoop dat ik later etalagiste kan worden.”

“Ik zou vooral willen vertellen aan jongeren dat ze moeten proberen te praten. Krop niets op, want daar bereik je niets mee. Durf zeggen wanneer er iets is, schaam je niet voor je problemen of denk niet dat er niemand is die je zal helpen. Er is altijd wel iemand die luistert.”

Ziggy (25): "Je hebt alle recht op een mooie toekomst"

Op haar 14 ging Ziggy bij haar oma wonen omdat ze opgroeide in een moeilijke thuissituatie. “Ik had het toen best lastig om me aan te passen aan weer een nieuwe situatie. Ik had het gevoel dat ik ‘anders’ was dan leeftijdsgenoten en vroeg me af: ‘Waarom kan ik niet ‘gewoon’ opgroeien?’. Maar het gevoel van warmte en liefde, iemand die naar me luisterde en interesse toonde in mijn leefwereld, maakte het snel goed. Ik had eindelijk het gevoel dat ik gewoon kind kon zijn. Als ik naar iemand opkijk is het wel mijn oma … Zij heeft me onder haar vleugels genomen en me onvoorwaardelijke liefde gegeven.”

“Ik kan jongeren die opgroeien in jeugdhulp of die hulp nodig hebben alleen maar toeschreeuwen dat ze nooit mogen opgeven. Hoe donker het ook is, ooit komt er licht aan het einde van de tunnel, beetje bij beetje. Je kiest zelf niet hoe je opgroeit, maar je hebt alle recht op een mooie toekomst. Alle kinderen en jongeren hebben daar recht op. Maar iemand die uit de jeugdhulp komt minstens dubbel zoveel. Jullie zijn ongelooflijk sterk, geloof in je eigen sterkte en gebruik die!”

Ziggy, 25 jaar.

Seba (26): "Ik was heel bang om mijn gezin en mijn thuis te verliezen"

Seba, 26 jaar.

Seba groeide samen met zijn broer en zus op in zijn pleeggezin. “Naast ons waren er nog heel wat broers en zussen die in ons pleeggezin woonden. Sommige heel kort, andere ook voor lange tijd. Het was altijd een gezellige drukte met veel warmte. Mijn pleegouders zijn een enorme inspiratie voor mij omdat ze ook kinderen van anderen  onvoorwaardelijke liefde gaven. Ook wanneer het helemaal niet zo goed ging, wanneer ik met verlatingsangst of onzekerheid moest leren omgaan. Ik had soms het gevoel dat ik anders was dan andere kinderen, terwijl dat niet zo is. We zijn gewoon kinderen en dat mag iedereen weten.”

“Ik ben opgegroeid als pleegdochter, maar drie jaar geleden heb ik mijn pleeggezin verteld dat ik liever een zoon werd. Het was een enorme opluchting om dat te kunnen vertellen. Ik zat er al meer dan 2,5 jaar mee in mijn hoofd, maar was bang om het te vertellen. Ik was heel bang om mijn gezin en mijn thuis te verliezen. Uiteindelijk vond ik toch de moed om een brief te schrijven aan mijn pleegmama en hebben we het samen verteld aan de rest van het gezin. Alle gezinsleden hebben mij toen enorm gesteund. Dat zal ik nooit vergeten.”

“Met mijn eigen verhaal wil ik ook iets terugdoen in de samenleving. Ik studeerde orthopedagogie en werk nu met mensen met een beperking. Enkele van mijn broers en zussen hebben een beperking. Dankzij hen heb ik daar veel over geleerd. Ook over de gevolgen. Daarom wil ik er nu mee voor zorgen dat mensen met een beperking een zo goed mogelijk leven kunnen leiden en gelukkig kunnen worden. Tonen dat zij perfect zijn zoals ze zijn.”

Seba: "Ik ben opgegroeid als pleegdochter, maar drie jaar geleden heb ik mijn pleeggezin verteld dat ik liever een zoon werd."